Zuster Joyce

Het is zaterdagmorgen en ik neem ruim de tijd voor de krant. In de weekendbijlage staan allerlei herinneringen aan verpleegkundigen. Voordat ik het weet ben ik in tranen. Al die verhalen, al die mensen.En opeens weet ik waarheen mijn tranen stromen. Naar zuster Joyce.

1982
Ik was 8 en was op mijn fiets door een auto aangereden. Uiteindelijk kwam ik er vanaf met een gebroken rechterarm. Mijn bovenarm helaas. Dat betekende een verblijf van zes weken letterlijk vastgeschroefd in een tractie. Mijn kinderen zijn de acht jaar al te boven. Maar ik weet nog hoe klein ze waren: jonge kinderen. En dat was ik toen ook.

Ouders mochten in die tijd op bezoek komen tijdens bezoekuren. En wat was er veel tijd dat het geen bezoekuur was. En in die uren regeerden dokters, verpleging en de activiteitenleidsters. Net zoals in het echte leven was niet iedereen even aardig. Er waren witte jassen waar ik bang voor was, zusters die me het gevoel gaven dat ik een last was. Dat ik tot last was. Ik weet nog hoe ik de klok net vanuit mijn ooghoek in de gang kon zien. Hoe de tijd maar niet voorbij leek te gaan. De verplichte middagrust waarin de gordijnen dicht gingen en we maar gewoon lagen te liggen. Hoe de ziekenhuisbieb en vooral de bibliothecaris (was het de activiteitenbegeleidster?) me tot frustratie brachten omdat ik zo snel las en graag stripboeken las. En dat was natuurlijk niet goed. Ik moest gewoon lezen, stripboeken waren geen echte boeken. Hoe ik me voor mijn liefde voor strips schaamde.

Hoe ik een groene Jan jans en de kinderen kreeg van de autobestuurder die net zo zenuwachtig was als ik voor het bezoek. Arme jongen. Ik had hem een doodschrik bezorgd door onverwacht voor zijn auto op te duiken bij het oversteken van de provinciale weg. Ik had de nacht voor zijn bezoek koorts gekregen en was zo onrustig voor zijn bezoek. Ik was zo bang dat hij heel boos op me zou zijn. Dat iedereen boos op me was. Kwikzilvere achtjarige ik; woelig en roerig vastgeschroefd in een groot bed op een zaal met allemaal andere patientjes.

En in die roerige tijden waren er een paar zusters waardoor ik voor het vuur zou zijn gegaan. Die, voor mijn gevoel als achtjarige, voor mij door het vuur gingen. Zuster Joyce was de liefste van allemaal.
Zij zorgde dat ik me niet tot last voelde maar dat ik goed was. Dat ik blij was met haar aandacht en rust en liefde. Dat ik niet bang was als ze aan mijn bed verscheen. Dat ze een zonnetje liet schijnen. Die lachte om mijn grapjes en troostte in mijn verdriet.

Ik heb in mijn leven als heel wat verplegers en verplegers mogen meemaken. Maar niemand was voor mij zo belangrijk als zuster Joyce.

Dankjewel.








Niets is voor altijd

“Niets is blijvend, ook het verdriet niet en zelfs de grootste shit gaat voorbij. 
Sta toe dat de tijd zich met je bezighoudt, luister naar me, maak het niet nog erger.
Want er is een nieuwe morgen, een nieuwe dag, een nieuw jaar.
Het verdriet heeft tegen je gelogen, niets is voor altijd.”






Uit: De zeven uren die mijn leven veranderden / Susanne Preusker

De keuze : leven in vrijheid / Edith Eva Eger

Mantra om emoties te kunnen hanteren:
  • Merk op
  • Accepteer
  • Onderzoek
  • Blijf

Vragen
  • Wat wil je?
  • Wie wil het?
  • Wat ga je eraan doen?
  • Wanneer?




Groei

Vanmorgen heb ik gesport. Ik doe bodypump. Ik heb voor het eerst minder zwaar getraind met de intentie. 100% inzet met 80% belasting. (Ipv alleen 100% belasting is 100% inzet, en anders is het niet goed genoeg)

Ik heb echt meer gevoeld en ook meer onrust. En toen we klaar waren heb ik echt een uur lang gebibberd, herbeleefd, getrild. De manier waarop mijn systeem spanning en stress afvoert.


Daar ligt mijn nieuwe uitdaging. Niet vermijden door te hard te gaan en dan niet te voelen. Maar door minder hard te gaan (en voor mezelf te zijn) door min belasting iets te verlagen en te gaan voelen.


En waarom ik dat hier nu schrijf? Omdat ik dat experiment een maand of twee terug nog niet eens bedacht kon hebben! Er zit nog steeds groei in mijn herstel.

En wat verder zo interessant is: het inzicht heb ik opgedaan bij mijn tweede keer Psytrec. Ook daar heb ik al gewerkt rondom dat (over)belasten als vermijding. En ook daar heb ik als geoefend met het idee dat 75% belasting ook 100% inzet kan zijn. 


Dat ik niet altijd voluit hoef of moet gaan om voluit te leven..

En dat ik nu, 4 maanden na Psytrec, klaar ben om daar mee te gaan exoerimenteren.


Vergis je niet: er zijn zoveel zaadjes bij Psytrec geplant. En zo af en toe steekt er opeens weer een zaadje z’n kopje uit van onder het zand.

Niet alles bloeit meteen wild en vrij. 

Alles op z’n tijd.


X




Piepkuiken

Ik worstel met depressie en ptss en het gaat beter...
De antidepressiva die ik nu 5 jaar slik heeft als bijwerking tinnitus. En dus.. slik ik al bijna 5 jaar mijn eigen piep.
Elke dag weer opnieuw. Met mijn volle bewustzijn.

Zonder antidepressiva wil ik niet leven, dus vinden zowel mijn psychiater en ik dit het beste van het slechtste. Ergens zou ik graag zo willen stoppen, maar het uitvogelen van het juiste depressie-medicijn kostte al meer dan driekwart jaar. Mss kan ik ooit afbouwen. Maar de kans is groot dat de piep al lang en breed ‘van mijn hoofd’ is geworden en dus ook niet meer verdwijnen gaat. Zelfs al stop ik met de clomipramine.

Nu het beter gaat met de innerlijke stormen ontstaat er lucht en ruimte. En juist in de lucht en ruimte komt mijn piepkuiken wel 10 keer zo hard binnen. Daar waar ik eerst nog elk moment van de dag in gevecht was met mijn psyche en ik nu eindelijk wat rust terug krijg, komt de piep zo hard aan.
Beukt en steekt de tinnitus op me in als de storm van gisteren. Nadat ik eigenlijk dacht de grootste storm al overleefd te hebben komt deze oude nieuwe als een stormram aan.
Ik dacht na de afgelopen 5 jaar dat ik wel wist hoe ik met mijn piepkuiken moest omgaan. Dat ik genoeg had geleerd en dat het eerste jaar het meest moeilijke was.

En na de storm komt de stilte..
Maar niet voor mij.

En nu moet ik opnieuw leren omgaan met mijn piepkuiken. (Ik wilde een naam om dat akelige geluid van meer dan 12.000 herz in ieder geval mentaal bedwingbaar te maken)
Opnieuw bevriend raken zodat het me niet meer zoveel verdriet en teleurstelling kost.

Hap lucht en doorgaan..

Ik mis de stilte.





@essen2punt0
Annemarie@essen2punt0.nl

Het is nooit stil.
Ik mis de stilte




@essen2punt0
Annemarie@essen2punt0.nl

Omnia Vinco

De woorden zijn op mijn huid gevangen: Omnia Vinco.
Ik overwin alles.

Terugkomdag

 

Vandaag was de terugkomdag bij Psytrec in Bilthoven. Cursisten en naasten bij elkaar.
Het begon bijna als een grote reunie bij het terugzien van elkaar. Voor bijna iedereen waren het pittige dagen geweest. Veel dubbele gevoelens over het weer terug zijn bij Psytrec. Voor mij voelde het vooral veilig en vertrouwd. Fijn ook om mijn groepsgenootjes te zien.

Er werden drie groepen gemaakt met een roulatierooster. 
Voor Roelof en mij eerst een blok van 1,5 uur met Ralf, een ervaringsdeskundige. Ralf vertelde eerlijk over alle complexiteit en zwaarte van het traject erna. Ik moest bijna huilen toen hij vertelde over de strijd die je met ptss aan het voeren bent. De enorme kracht om ondanks alles toch jaren lang door te gaan.

Daarna hebben Roelof en ik nog een rondje hertenkamp en bos gelopen. Dat was fijn even. 

Het tweede blok van 1,5 uur was uitleg over de Psytrec-methode en psycho educatie over ptss met wat in te vullen vragen en opdrachten.
Wat vermijd je niet meer, wat nog wel. Wat is een doel voor jezelf en wat zijn daar de deelstapjes van. Roelof is moe van al het zenden en de verhalen. Ik ben vooral bezig met het Klinisch Interview Ptss dat straks wordt afgenomen.

Na de lunch dus het laatste blok. De KIP voor mij, Roelof aan een video over hoe het tijdens de weken was en daarna nog gezamenlijk tijd met de behandelaar.
Ik ben al emotioneel bij binnenkomst. Over dat ik voel en vrees wat nog niet weg is. Mijn angst om het groter te maken dan de werkelijkheid en opnieuw mijn angst om me aan te stellen.
De KIP wijst uit dat mijn score van 47 naar 35 is gegaan en van 16 naar 14 symptomen.
Goed nieuws en ook weer niet. Ik ben zeker nog niet ptss-vrij. En dat lucht aan de ene kant op vanwege mijn gevoel dat ik het toch juist had en de teleurstelling dat het niet betererder is dan dit. En dus de onzekerheid over wat het slotgesprek me als conclusie gaat meebrengen.
Kan het met en via Bas, kan en mag het over een tijdje weer bij Psytrec: waarmee kan ik mijn toekomst vorm gaan geven? En hoe? En wanneer?
Bij Psytrec is een eventuele mogelijkheid na toetsing door een herhalingscommissie. En dan niet in Bilthoven maar in Weert, dat in juli open gaat. Zeker geen vaststaand pad, eerder uitzondering. 

Ik haal Roelof op en we praten nog een tijdje met Helma. Hoe intensief al die informatie en al die mensen en vibraties voor hem zijn. 'Ja, het ging wel iets beter met Annemarie.' Het duurt even voordat hij het goed weet terug te halen.
Daarna nog even terug naar de hele groep. Kip-scores worden gedeeld. Van mensen met kip 0 of 2 of 10, tot net zoals mij afgenomen maar nog niet ptss-vrij en zelfs mensen met een hogere score. Je mag niet vergelijken en tegelijkertijd...
We maken op verzoek van een paar cursisten nog een soort van groepsfoto. En dan naar de auto en naar huis.
Ik ben moe, wat verdrietig en ambivalent over wat ik voel. Ik had gelijk, ik was dus niet gek om te denken dat de ptss er nog was, en toch ook wat verbeterd is. 
Het is al zo'n lange reis geweest. En het enige wat ik nu zeker weet is dat het nog lang en breed niet voorbij is.
Volgende week donderdag slotgesprek en overdracht terug naar Bas.

Lost

Het is rustweek deze week met niet zo veel dringends op mijn agenda. 'Herstel, neem je tijd'
Ik kom er achter dat ik niet zo goed ben in pauze nemen, zoals de sportcoach vorige week nog fijntjes concludeerde.

Al die positieve kracht die ik vorige week nog zo blij zag, is als in de wind opgegaan.

Ik voel me als op onbetreden grond. Wegen die ik niet ken en bestemmingen waar ik lang niet aan dacht. Daarnaast voelt het van binnen als een grote pot met vies slootwater dat troebel is door alle beweging. Alles draait, kolkt, bruist, werkt. Mijn ptss draait met man en macht mee in deze draaimolen. Er is wat veranderd en dat zal in de komende maanden zichtbaar gaan worden. Net zoals in de komende weken mijn vervolgtraject zichzelf zal vormen.

En ik? Ik voel me op een kruispunt van wegen. Lost.