Niets is voor altijd

“Niets is blijvend, ook het verdriet niet en zelfs de grootste shit gaat voorbij. 
Sta toe dat de tijd zich met je bezighoudt, luister naar me, maak het niet nog erger.
Want er is een nieuwe morgen, een nieuwe dag, een nieuw jaar.
Het verdriet heeft tegen je gelogen, niets is voor altijd.”






Uit: De zeven uren die mijn leven veranderden / Susanne Preusker

De keuze : leven in vrijheid / Edith Eva Eger

Mantra om emoties te kunnen hanteren:
  • Merk op
  • Accepteer
  • Onderzoek
  • Blijf

Vragen
  • Wat wil je?
  • Wie wil het?
  • Wat ga je eraan doen?
  • Wanneer?




Groei

Vanmorgen heb ik gesport. Ik doe bodypump. Ik heb voor het eerst minder zwaar getraind met de intentie. 100% inzet met 80% belasting. (Ipv alleen 100% belasting is 100% inzet, en anders is het niet goed genoeg)

Ik heb echt meer gevoeld en ook meer onrust. En toen we klaar waren heb ik echt een uur lang gebibberd, herbeleefd, getrild. De manier waarop mijn systeem spanning en stress afvoert.


Daar ligt mijn nieuwe uitdaging. Niet vermijden door te hard te gaan en dan niet te voelen. Maar door minder hard te gaan (en voor mezelf te zijn) door min belasting iets te verlagen en te gaan voelen.


En waarom ik dat hier nu schrijf? Omdat ik dat experiment een maand of twee terug nog niet eens bedacht kon hebben! Er zit nog steeds groei in mijn herstel.

En wat verder zo interessant is: het inzicht heb ik opgedaan bij mijn tweede keer Psytrec. Ook daar heb ik al gewerkt rondom dat (over)belasten als vermijding. En ook daar heb ik als geoefend met het idee dat 75% belasting ook 100% inzet kan zijn. 


Dat ik niet altijd voluit hoef of moet gaan om voluit te leven..

En dat ik nu, 4 maanden na Psytrec, klaar ben om daar mee te gaan exoerimenteren.


Vergis je niet: er zijn zoveel zaadjes bij Psytrec geplant. En zo af en toe steekt er opeens weer een zaadje z’n kopje uit van onder het zand.

Niet alles bloeit meteen wild en vrij. 

Alles op z’n tijd.


X




Piepkuiken

Ik worstel met depressie en ptss en het gaat beter...
De antidepressiva die ik nu 5 jaar slik heeft als bijwerking tinnitus. En dus.. slik ik al bijna 5 jaar mijn eigen piep.
Elke dag weer opnieuw. Met mijn volle bewustzijn.

Zonder antidepressiva wil ik niet leven, dus vinden zowel mijn psychiater en ik dit het beste van het slechtste. Ergens zou ik graag zo willen stoppen, maar het uitvogelen van het juiste depressie-medicijn kostte al meer dan driekwart jaar. Mss kan ik ooit afbouwen. Maar de kans is groot dat de piep al lang en breed ‘van mijn hoofd’ is geworden en dus ook niet meer verdwijnen gaat. Zelfs al stop ik met de clomipramine.

Nu het beter gaat met de innerlijke stormen ontstaat er lucht en ruimte. En juist in de lucht en ruimte komt mijn piepkuiken wel 10 keer zo hard binnen. Daar waar ik eerst nog elk moment van de dag in gevecht was met mijn psyche en ik nu eindelijk wat rust terug krijg, komt de piep zo hard aan.
Beukt en steekt de tinnitus op me in als de storm van gisteren. Nadat ik eigenlijk dacht de grootste storm al overleefd te hebben komt deze oude nieuwe als een stormram aan.
Ik dacht na de afgelopen 5 jaar dat ik wel wist hoe ik met mijn piepkuiken moest omgaan. Dat ik genoeg had geleerd en dat het eerste jaar het meest moeilijke was.

En na de storm komt de stilte..
Maar niet voor mij.

En nu moet ik opnieuw leren omgaan met mijn piepkuiken. (Ik wilde een naam om dat akelige geluid van meer dan 12.000 herz in ieder geval mentaal bedwingbaar te maken)
Opnieuw bevriend raken zodat het me niet meer zoveel verdriet en teleurstelling kost.

Hap lucht en doorgaan..

Ik mis de stilte.





@essen2punt0
Annemarie@essen2punt0.nl

Het is nooit stil.
Ik mis de stilte




@essen2punt0
Annemarie@essen2punt0.nl